Szelki dla psów

Akcesoria dla psów. Szelki dla psa

Układ trawienny psa

Najprostszym sposobem przedstawienia złożonej „przetwórni pokarmu” jest omówienie jej części składowych, z których każda jest kornorą przetwarzającą pożywienie ze szczególną funkcją. Części te zwykle mają swoje własne gruczoły, produkujące enzymy odpowiednie do danego zadania. Kolejność etapów:
1.Pysk i gruczoły ślinowe.
2.Przełyk (gardło).
3.Żołądek.
4.Dwunastnica, jelito cienkie i trzustka.
5.Wątroba.
6.Jelito grube i odbytnica.
Jama gębowa (pysk)
Gdy tylko pies uświadamia sobie, że w pobliżu już się znajduje lub zaraz będzie jedzenie, układ pokarmowy przygotowuje się na przyjęcie pokarmu. Gruczoły ślinowe produkują ślinę, aby rozpocząć trawienie posiłku. Często otworzenie konkretnej szafki lub dźwięk otwieracza wywołują wydzielanie śliny!

Funkcja śliny u psa
Ślina działa jak łącznik, który ma scalić pokarm w dużą pigułę, oraz zwilża przełyk, aby ułatwić jej przełknięcie. Ślina zawiera enzym (ptialinę), który rozpoczyna trawienie skrobi już w pysku; jest on wydzielany do pokarmu i wraz z nim wędruje do żołądka, cały czas kontynuując swoją pracę. Ślina także czyści język.Zmysł smaku częściowo zależy od działania śliny, która wymywa z pokarmu substancje oddziałujące na kubki smakowe psa. Parowanie śliny z języka jest ważnym elementem mechanizmu utrzymywania stałej temperatury ciała.
Z pyska do żołądka
Pies bierze pokarm do pyska i rozdrabnia go szczękami. Język formuje pokarm w porcję, a potem przesuwa ją do tyłu, skąd wędruje przez gardło, nad krtanią do przełyku, który otwiera się, aby ją przyjąć i zaraz za nią się zamyka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Części ucha psa

    Części ucha psa
    Mimo że uszy zewnętrzne u psów są bardzo zróżnicowane, budowa i funkcja ucha środkowego i wewnętrznego jest taka sama u każdego psa. Małżowina uszna
    Ucho zewnętrzne jest ramą z chrząstki pokrytej mięśniami i skórą. U większości psów małżowina jest dość ruchliwa, mięśnie poruszają ją, aby mogła ona śledzić źródło dźwięku. Małżowina uszna prowadzi do zewnętrznego przewodu słuchowego – krótkiej rurki, która biegnie pionowo, a potem poziomo skręca w kierunku błony bębenkowej
    Ucho środkowe
    Ucho środkowe obejmuje błonę bębenkową i jamę bębenkową, w której znajdują się najmniejsze w ciele kości – kosteczki słuchowe. Z powodu swojego kształtu i funkcji nazwane młoteczkiem, kowadełkiem i strzemiączkiem. Te trzy kosteczki są połączone i działają jak system dźwigni. Dźwięk odebrany przez ucho zewnętrzne powoduje wibracje błony bębenkowej, która porusza kosteczki, a te przekazują drgania do ucha środkowego. Kosteczki słuchowe mają ograniczony zasięg ruchu, co chroni cały system przed bardzo dużymi drganiami, np. przy rejestrowaniu silnego hałasu. Ucho wewnętrzne
    Głębiej wewnątrz ucha znajduje się dźwiękoczuły spiralny organ, zwany ślimakiem oraz organy równowagi informujące zwierzę, jak w stosunku do ziemi ustawiona jest jego głowa. Ten układ jest taki sam jak u człowieka i kota.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Oko psa

    W swojej podstawowej budowie oko psa jest bardzo podobne do oka człowieka, ale jest kilka różnic, które sugerują, że pies ma inny typ i zasięg wzroku.
    Oko jest podzielone soczewką na dwie główne części. Gdy pies rośnie, rośnie i soczewka, która tworzy się z żywej warstwy otaczającej jej zewnętrzną część, zwaną pochewką soczewki.
    Trzy „osłony” oka
    Oko psa składa się z trzech warstw. Są to: twardówka, błona naczyniowa gałki ocznej i siatkówka. Przednia część twardówki jest przezroczysta i nosi nazwę rogówki. Błona naczyniowa gałki ocznej składa się z trzech części – naczyniówki, tęczówki i ciała rzęskowego. Naczyniówka zawiera warstwę odbijającą, zwaną obicem.
    Tęczówka (krążek mięśniowy) jest kontrolowana przez układ nerwowy i ogranicza ilość światła docierającego do oka, podobnie jak szczelinka w aparacie fotograficznym. Ciałko rzęskowe (krążek tkanki za tęczówką) jest punktem przy­czepienia dla więzadełka wieszadłowego, które utrzymuje soczewkę i porusza nią. Bierze też udział w regulowaniu ostrości obrazu na siatkówce oraz wydziela płyn odżywiający rogówkę. Siatkówka
    Jest to czuła na światło wewnętrzna warstwa oka. Zawiera światłoczułe komórki dwóch typów – pręciki i czopki. Pręciki są bardzo czułe i działają dobrze przy słabym świetle. Rozpoznają tylko czerń i biel. Czopki działają w dobrych warunkach świetlnych i potrafią rozróżniać kolory. W siatkówce psa tylko około 5% komórek stanowią czopki, a reszta to pręciki, więc pies jest w znacznym stopniu daltonistą widzącym w tonacji czarno-białej, z odcieniami szarego trzecia źrenica  soczewka

    Powieki
    Powieki psa mają dużo szczególnych cech. Pod górną powieką znajduje się gruczoł łzowy, który wytwarza łzy, aby utrzymać wilgotność rogówki i uchronić ją przed wyschnięciem i zapaleniem. Ciągłemu spływaniu łez po pysku zapobiega specjalny układ osuszający. Zarówno górna, jak i dolna powieka mają krótkie przewody w wewnętrznym kąciku, które łączą się w pojedynczy przewód łzowy dla każdego oka, kierując łzy do jamy nosowej. Różne przyczyny mogą powodować blokadę tych przewodów i należy koniecznie zwracać na to uwagę.

    Rzęsy
    Pies ma rzęsy i na górnej, i na dolnej powiece. Jeśli są one skierowane w złą stronę, mogą zranić oko. Zniekształcenia powieki, znane jako podwinięcie brzegów do usuwania obcych ciał. Gdy oko zostaje nagle cofnięte do swojego oczodołu lub zapada się z powodu wieku lub choroby, trzecia powieka staje się bardziej widoczna. Jeśli pojawia się nagle i pozostaje widoczna, może to świadczyć o chorobie lub lekkim bólu. Należy wtedy skontrolować, czy nie wystąpiły inne objawy chorobowe.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Modzele powstają najczęściej na skórze okrywającej stawy łokciowe. Wynika to z jej uciskania przez ciężar psa podczas leżenia, szczególnie na twardych powierzchniach. Z czasem włosy pokrywające stawy łokciowe zanikają, ponieważ stały ucisk niszczy miejscowo mieszki włosowe. Skóra w tych miejscach ulega hiperkeratynizacji, staje się twardsza i grubsza, formowane są modzele.
    Nieco rzadziej modzele tworzą się na skórze okrywającej stawy kolanowe i skokowe.
    Szybkość, z jaką formowane są modzele, jest proporcjonalna do wielkości i masy ciała psa. Najrzadziej występują u psów rasy chihuahua lub innych ras miniaturowych i to niezależnie od wieku. Najczęściej zaś tworzą się u owczarków niemieckich, dobermanów, nowofunlandów, dogów i większości innych olbrzymich ras, jednak nie wcześniej niż w 5 roku życia. W większości przypadków modzele nie stwarzają psu problemów, jeśli jednak są zbyt twarde, należy je rozmiękczyć poprzez nacieranie małą ilością białej wazeliny, raz lub dwa razy w tygodniu. Brak takiej terapii prowadzi do ich pękania, wikłanego następnie zakażeniami bakteryjnymi. Najważniejsze jest jednak zapewnienie psu miękkiego miejsca do leżenia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Układ nerwowy i mięśniowo-szkieletowy

    Nie w pełni rozpoznaną chorobą jest mielopatia owczarków niemieckich, choroba zwyrodnieniowa rdzenia kręgowego. Stopniowo rozwijające się zmiany zwyrodnieniowe dotyczą odcinka piersiowo-lędźwiowego. Choroba występuje u psów obydwu płci, o średniej wieku 9,6 roku. Początkowo zauważa się u psa utratę poczucia pozycji w tylnych kończynach, objawiającą się na przykład pociąganiem stopą, opieraniem kończyny na stawie skokowym, krzyżowaniem kończyn, starciem pazurów. Jeśli proces chorobowy postępuje, pojawia się zanik mięśni kończyn miednicznych, potem niedowłady tylnej części ciała z utratą czucia. Może również wystąpić nie-trzymanie moczu, o różnym nasileniu.
    Mielopatię zwyrodnieniową należy różnicować z dyskopatią, spondylozą, nowotworami, chorobami zakaźnymi (nosówkowe zapalenie rdzenia kręgowego), zapaleniem i dystrofią mięśni.W terapii powyższych chorób stosuje się niesteroidowe i steroidowe środki przeciwzapalne, inne środki wspomagające, a także różnego rodzaju zabiegi chirurgiczne.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Zaburzenia metaboliczne

    Cukrzyca jest najczęściej występującym schorzeniem metabolicznym u psów obydwu płci w średnim i zaawansowanym wieku (największa częstość występowania około 10 roku życia). Stwierdzana jest jednak parokrotnie częściej u suk, szczególnie wtedy, kiedy nie były w odpowiednim czasie poddane owariohisterektomii.
    Podobnie jak niedobór, tak i nadmiar insuliny (hiperinsulinizm). powoduje poważne zaburzenia zdrowotne. U starszych psów pierwotną przyczyną hiperinsulinizmu jest nowotwór komórek trzustki wydzielających insulinę (insulinoma). U bokserów nowotwór ten występuje częściej niż u innych ras. Choroba ta częściej atakuje starsze suki.
    Zwiększona koncentracja insuliny wywołuje u psa hipoglikemię i podobne objawy jak przedawkowanie preparatu insulinowego podczas terapii cukrzycy (słabość mięśni kończyn miednicznych, brak koordynacji, ataki padaczki, drżenie mięśni). Dodatkowo może pojawić się gwałtowne bieganie i szczekanie, skowyczenie sugerujące ból, histeria. Kilkudniowe ataki mogą ustępować, ale w miarę upływu czasu są częstsze, a potem występują w sposób ciągły. Następstwem hiperinsulinizmu są nieodwracalne zmiany w mózgu. Usunięcie operacyjne nowotworu wywołuje często ostre zapalenie trzustki, które samo w sobie zagraża życiu psa.
    Poważnym schorzeniem metabolicznym jest hiperadrenokortykoizm – zespół Cushinga. W przebiegu choroby dochodzi do zbyt intensywnego wytwarzania kortykosteroidów przez korę nadnerczy. Ma to miejsce w przypadku nadmiernego, ale nie nowotworowego rozrostu gruczołu nadnerczy. Rzadziej przyczyną jest nowotwór jednego lub obydwu gruczołów. Pośrednio nadmierny rozrost nadnerczy może być również stymulowany przez nowotwory w przysadce.
    Objawy kliniczne zespołu Cushinga to symetryczne przerzedzenia, a potem całkowita utrata włosów po obydwu stronach ciała, szczególnie na brzuchu i bokach, ścieńczenie skóry (utrata grubości), kształtowanie się beczkowatego, obwisłego brzucha u psa, który nie jest otyły, zwiększony apetyty, ciemnienie skóry i włosów, apatia, zmniejszenie odporności na różnego rodzaju zakażenia. Zwiększone pragnienie i oddawanie moczu (zespół
    polidypsja-poliuria) to zwykle wczesne objawy zespołu Cushinga. U samców jądra się kurczą, a u suk łechtaczka się powiększa i uwypukla z pochwy. Jeśli zespół wywołany jest nowotworem przysadki, pies może bez celu krążyć po domu, wykazywać znaczną utratę inteligencji, przeć na przedmioty, ściany.
    Czasami przedłużone podawanie psu kortykosteroidów w trakcie różnorodnych terapii może wywołać niektóre z objawów zespołu.
    Zespół Cushinga należy różnicować z chorobami wątroby, tarczycy i innych narządów, w przebiegu których występują podobne objawy. Podstawą różnicowania są badania laboratoryjne. Ostateczna diagnoza podejmowana jest zwykle po zmierzeniu koncentracji kortyzolu we krwi i innych typów kortykosteroidów w moczu.
    W leczeniu i kontrolowaniu choroby stosowany jest cytostatyk (Mitotane, Lysodren), wybiórczo hamujący czynność nadnerczy, co zmniejsza wytwarzanie kortykosteroidów. W początkowym stadium terapii lek podaje się raz dziennie przez miesiąc. Po uregulowaniu koncentracji hormonów lek stosowany jest raz w tygodniu do końca życia.
    Groźnymi chorobami są nadczynność i niedoczynność tarczycy. Ostatnio obserwuje się wzrost liczby przypadków niedoczynności tarczycy (koncentracja tyroksyny T 4 w surowicy poniżej 15,4 nmol/L (1,2 Mg/dl). Jej objawami są: zwiększenie masy ciała, apatia, bradykardia, symetryczna utrata włosów, zgrubienie skóry i jej przebarwienie. W tym przypadku można zastosować L-tyroksynę w dawce 20,0-30,0 ug/kg, podzielonej na 2 porcje (co 12 godzin).

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii